KOΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ 2016

Την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016, στις 6 το απόγευμα, στο φιλόξενη αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Αυλώνα. Σας καλούμε στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας του Συλλόγου μας! Καλή χρονιά φίλες και φίλοι!!!

XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ 2015

( ο νέος καθεδρικός Ναός των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέου στον Αυλώνα)

Ο Σύλλογός μας εύχεται στις φίλες, στους φίλους, στα μέλη μας και στους κατοίκους του Αυλώνα και του Δήμου Ωρωπού, καλά και ευτυχισμένα Χριστούγεννα και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!

Στον Αυλώνα Αττικής ένας ναός με βυζαντινές επιρροές κάνει τη διαφορά…

Με αφορμή την, πριν λίγες ημέρες, παρουσίαση στο Δήμο Παλαιού Φαλήρου, του βιβλίου του Αυλωνίτη συγγραφέα, Δρος Ιστορίας της Τέχνης, καθηγητή Σπύρου Ι. Στεργίου «Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου και Ανδρέου Αυλώνα Αττικής» το οποίο εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολις Ιλίου την άνοιξη του 2015, ο ιστότοπος  http://agrocosmos.com δημοσίευσε σχετικό άρθρο με το οποίο πλην άλλων, παροτρύνονται όσοι ασχολούνται με τον θρησκευτικό τουρισμό, να επισκεφθούν το πολυσήμαντο μνημείο του Αυλώνα, δωρεά και αυτό της Λουκίας Ζυγομαλά.

Παραθέτουμε αυτούσιο το άρθρο:

"Μπορεί ένας απλός ναός να κάνει τη διαφορά; Μπορεί να υπάρχουν πάμπολλα κτίσματα με ιδιαίτερες επιρροές αλλά η αλήθεια είναι πως πολλές φορές ακόμη και σημαντικά που είναι κοντά μας ή σχεδόν δίπλα μας δεν τα γνωρίζουμε.

Χθες, το βράδυ, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου και Ανδρέου Αυλώνα Αττικής» που εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολις Ιλίου. Συγγραφέας ο Δρ. Ιστορίας της Τέχνης, καθηγητής Σπύρος Ι. Στεργίου. Η εκδήλωση έγινε στον Πολυχώρο του δημαρχείου Παλαιού Φαλήρου με συντονίστρια τη δημοτική σύμβουλο Χαρά Γιαννοπούλου. Το βιβλίο στάθηκε αφορμή για να γνωρίσουμε ένα ναό,  που βρίσκεται μέσα στην Αττική αλλά ενώ είναι τόσο κοντά μας, αγνοούμε την ιστορία του και κυρίως τα σημεία, που κάνουν τη διαφορά. 

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την ομιλία του επίκουρου Καθηγητή της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών Κωνσταντίνου Καραγκούνη και συνεχίστηκε με την ομιλία του Αρχιμανδρίτη π. Νικολάου Ιωαννίδη, προέδρου της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας και Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Αυλώνας είναι ο τόπος καταγωγής του συγγραφέα και, γράφοντας αυτό το βιβλίο για τον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου και Ανδρέου, κάνει παράλληλα και μια ιστορική αναφορά στην περιοχή.

Το κτήριο  υψώνεται στην κεντρική πλατεία του Αυλώνα και αποτελεί το σημαντικότερο μνημείο της περιοχής. Δημιουργήθηκε το 1937 από τον αρχιτέκτονα Νικόλαου Ζουμπουλίδη κι έχει επιρροές από βυζαντινά πρότυπα. Οι τοιχογραφίες είναι του πασίγνωστου ζωγράφου Αναστάσιου Λουκίδη, ο οποίος χρησιμοποίησε τόσο βυζαντινά (π.χ συγκεκριμένες διαστάσεις, σαφήνεια, χωρίς όμως τις παραμορφώσεις της βυζαντινής τεχνοτροπίας), όσο και αναγεννησιακά στοιχεία. Ο Λουκίδης πάντρεψε το παλιό με το νέο και το ευρωπαϊκό. Σημαντικά του έργα οι τέσσερις Ευαγγελιστές, η Παναγία ανάμεσα σε δυο αγγέλους κ.ά.

Ακόμη κι η κατανομή των χώρων του ναού(θόλος, ιερό κ.τ.λ), δεν είναι ποτέ τυχαία. Όλα έχουν συγκεκριμένο νόημα και σημασία. Για να κατανοήσει κάποιος την αξία των αγιογραφιών, γίνεται παραλληλισμός της εικόνας με το Ευαγγέλιο: Μεταφέρουν και τα δυο την πίστη από γενιά σε γενιά.

Ο συγγραφέας Σπύρος Στεργίου, αναφέρθηκε στην εξέλιξη  της εκκλησιαστικής τέχνης στη νεότερη Ελλάδα, η οποία επηρεάστηκε από τις γενικότερες εξελίξεις. Μίλησε για την παιδεία, τις αξίες, την παγκοσμιοποίηση, το περιβάλλον. Στοιχεία στα οποία πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία, με στόχο την ελευθερία και την ηρεμία στον κόσμο. Κατά τη γνώμη του, τα δύο βασικά ελαττώματα του σύγχρονου Έλληνα είναι η έλλειψη πειθαρχίας και συνείδησης. Κλείνοντας και θέλοντας να τονίσει την τεράστια σημασία της παράδοσης είπε τα εξής: «Αν ρωτήσετε έναν γεωπόνο, θα σας πει πως, όταν θέλουμε να ανθίσει ξανά ένα δέντρο, το κόβουμε ψηλά κι όχι στον κορμό».

Ευχάριστη νότα στην παρουσίαση αυτή αποτέλεσε κι η απόδοση επίκαιρων Χριστουγεννιάτικων ύμνων από τη Χορωδία του Συλλόγου Μουσικόφιλων Κωνσταντινουπόλεως.

Ένας ακόμη σημαντικός Ιερός Ναός, όχι ευρέως γνωστός, που όσοι ασχολούνται ή ενδιαφέρονται για τον θρησκευτικό τουρισμό, θα πρέπει σίγουρα να επισκεφθούν. Κι ένα βιβλίο,  γεμάτο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό κι έντονο προβληματισμό για θέματα της εποχής".

Ο σύνδεσμος του παραπάνω άρθρου  

http://agrocosmos.com/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%84%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%B1%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD/

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Καλές γιορτές φίλοι και μέλη του Συλλόγου μας με Υγεία, Αγάπη και Δημιουργική Διάθεση για τον Αυλώνα μας!

ΑΛΛΗΛΟΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟΝ ΑΥΛΩΝΑ!

Το ηλεκτρονικό περιοδικό Country Magazine αφιέρωσε στη σελίδα του άρθρο για την Ομάδα Λαογραφικού Εργοχείρου του Συλλόγου μας, με τίτλο "Τα αλληλοδιδακτικά έργα τέχνης στον Αυλώνα", το οποίο υπογράφει η δημοσιογράφος κα Ιωάννα Παρασχάκη. Το άρθρο κάνει αναφορά στην αλληλοδιδακτική μέθοδο κατασκευής των τμημάτων της παραδοσιακής φορςσιάς του Αυλώνα, τα οποία φτιάχνει η παραπάνω ομάδα ακολουθώντας το δρόμο που χάραξαν ο τοπικός μάστορας της παραδοσιακής φορεσιάς Ηλίας Πανούσης (Μπρεζαράς) και οι Σχολές Λουκίας Ζυγομαλά.

Παραθέτουμε αυτούσιο το άρθρο:

'' Τι έψαχναν κυβερνήτες, γαλοζοαίματοι και εύπορες οικογένειες στον Αυλώνα Αττικής;
Μα φυσικά ήθελαν ν’ αποκτήσουν τα μοναδικά έργα από τον τόπο που φημιζόταν ως το σημαντικότερο κέντρο βυζαντινής χρυσοκεντητικής .
Οι αξεπέραστες παραδοσιακές στολές του Ηλία Πανούση και αργότερα τα κεντήματα-έργα τέχνης της Λουκίας Ζυγομαλά έκαναν τον Αυλώνα έναν από τους πιο διάσημους τόπους τέχνης. Εκεί, κρατούσαν ζωντανή την παράδοση μέσα από δημιουργίες που διδασκόταν από γενιά σε γενιά και από σινάφι σε σινάφι από την εποχή του βυζαντίου!
Ο άριστος τρόπος με τον όποιο εξασκούσε ο Ηλίας Πανούσης πολλές τέχνες μαζί όπως του συρμακέση, του τερζή, του υφαντή και του μαντηλά δημιούργησε απίστευτη ζήτηση στα έργα του. Βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος για όσους ήθελαν φορεσιές που είχαν τη σφραγίδα της μοναδικής και σπάνιας δημιουργίας.
Λέγεται πως η φήμη του ήταν τόσο μεγάλη, που κάθε πατέρας που αποκτούσε θυγατέρα την εποχή εκείνη, από τις πρώτες του προτεραιότητες ήταν η παραγγελία της νυφικής φορεσιά της κόρης του στο φημισμένο δημιουργό Πανούση!
Δεν ήταν τυχαίο που οι ντόπιοι έδωσαν στον Πανούση το προσωνύμιο ‘’Μπρεζαράς’’, λόγω των χρυσομεταξοΰφαντων ζωναριών (μπρέζες) που ο ίδιος δημιουργούσε.
Από το 1895 που εγκαταστάθηκε στον Αυλώνα μέχρι και το θάνατό του, το 1935 εργάστηκε ακούραστα υπέρ της δημιουργίας του άριστου!
Η τέχνη του κεντήματος φαίνεται όμως πως έμελε να δώσει συνέχεια στη φήμη της παράδοση στον Αυλώνα μέσα από τη δραστηριότητα της Λουκίας Ζυγομαλά.Ήταν αυτή η γυναίκα που το όνομά της συνδέθηκε με τη διάδοση και την άνθιση της κεντητικής παράδοσης της Αττικής και της Βοιωτίας.
Εμπνεύστηκε και ίδρυσε τις σχολές “Αττική Ελληνικά χωρικά κεντήματα” και οι χρυσοχέρες κεντήστρες της δημιούργησαν κεντήματα- έργα τέχνης που στόλισαν ανάκτορα και αρχοντικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό!
Ήταν τόσο υψηλή η ποιότητά τους που το 1925 τα κεντήματα διακρίθηκαν στη 13η Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με δύο χρυσά βραβεία, (Grand Prix).
Το κόστος των κεντημάτων ήταν υψηλό και η Λουκία Ζυγομαλά απευθυνόταν σε αγοραστικό κοινό με απαιτήσεις που είχε τη δυνατότητα να ξοδέψει όχι ευκαταφρόνητα ποσά! Για παράδειγμα, το σαλόνι του Ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη, πρώτου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας είχε αγοραστεί από τις Σχολές Ζυγομαλά ( από τη δεκαετία του ’80 απόγονος της οικογένειας δώρισε στο Μουσείο Ζυγομαλά στο οποίο ευρίσκεται και εκτίθεται σήμερα).

Αυτή η ιδιαίτερη τοπική δραστηριότητα που έβαλε σφραγίδα στην περιοχή κινητοποίησε πριν από λίγα χρόνια τους δραστήριους ανθρώπους του τοπικού Συλλόγου Αυλωνιτών “Το Σαλέσι”.

Ο σύλλογος που αναπτύσσει μεγάλη δραστηριότητα σε πολλούς τομείς δεν θα μπορούσε να μη δώσει προτεραιότητα στην παράδοση που είχε να κάνει με το κέντημα και τη δημιουργία της παραδοσιακής στολής.

«Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα τέχνη της δημιουργίας ελληνικής παραδοσιακής στολής» λέει μιλώντας στο countrymagazine.gr η πρόεδρος του συλλόγου κα Μαίρη Σαμπάνη και προσθέτει «η φορεσιά του Αυλώνα ούτε εύκολη ούτε ανέξοδη είναι. Τα αντίγραφα φτιάχτηκαν με πολύ κόπο αλλά και μεράκι.Κάθε γυναίκα που ενδιαφέρεται να φτιάξει μια παραδοσιακή φορεσιά εντάσσεται στην ομάδα Λαογραφικού Εργοχείρου που διατηρεί ο Σύλλογός μας και σιγά- σιγά μαθαίνει τις τεχνικές που οδηγούν τελικά στη δημιουργία της φορεσιάς. Βεβαίως, στην αρχή υπάρχει βοήθεια και υποστήριξη από τις εμπειρότερες και με τον χρόνο δια της αλληλοδιδακτικής μεθόδου φτάνουν στο επιθυμητό επίπεδο.

Το κόστος όσο και αν φαίνεται υψηλό είναι ιδιαίτερα χαμηλό σε σχέση με τις έτοιμες λύσεις που προτείνουν οι διάφοροι επαγγελματίες κατασκευαστές παραδοσιακής φορεσιάς. Αξιοσημείωτο είναι πως εμείς στο εργαστήρι μας δουλεύουμε με το χέρι» καταλήγει η πρόεδρος!

Η ομάδα του Λαογραφικού Εργόχειρου του Συλλόγου Αυλωνιτών “Το Σαλέσι” δίνει μοναδικό παράδειγμα με τη θαρραλέα απόφαση για την ανακατασκευής της παραδοσιακής φορεσιάς.

Το ενδιαφέρον για την παράδοση που χρυσοκεντά μοτίβα της ζωής του τόπου μας μέσα από τα εργαστήρια των σιναφιών, των οικοτεχνιών και των νοικοκυριών που αγαπάνε τη δημιουργία επανέρχεται στο προσκήνιο με την πρωτοβουλία του δραστήριου συλλόγου!

Τα χρυσά και μεταξωτά κορδόνια, οι σιγκούνες και τα γιλέκα οι χρυσές κλωστές οι μύθοι και οι ιστορίες που συνοδεύουν αυτές τις δημιουργίες γίνονται πρωταγωνιστές.

To ταξίδι με το βελόνι και την κλωστή ξεκινά στον Αυλώνα Αττικής!

Καλή διαδρομή! ''

http://www.countrymagazine.gr/%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CE%BB/

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΣ ΛΟΓΟΣ 28ης Οκτωβρίου 2015

Στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 2015 η καθηγήτρια του Γυμνασίου Αυλώνα Άννυ Κέκη εκφώνησε τον παρακάτω φωτισμένο Επετειακό Λόγο:

''Η καρδιά του φθινοπώρου στην Ελλάδα, είναι ο Οκτώβρης.Τις γλυκές λιακάδες και τα φωτεινά απογεύματα, διαδέχονται βροχερά πρωινά,δροσερά βράδια, και στον ουρανό ανατέλλουν ξανά τ’ αστέρια του χειμώνα. 

Πώς να πας στον πόλεμο με τέτοιον καιρό; 

Πώς ν’ αφήσεις το σχολειό; 

Πού να βολέψεις τ’ αλέτρι και το άλογο; 

Ποιος ν’ ανάψει τα καζάνια για τα τσίπουρα; 

Ποιος να ψάλει στα πανηγύρια του Αϊ‐Δημήτρη; 

Έτσι της έλαχε εκείνης της γενιάς του ’40, αυτό ήταν το δώρο, ευχή και κατάρα, της απρόσκλητης μοίρας. Και όμως, ο ενθουσιασμός που πλημμύρισε τις καρδιές και φούσκωσε τα στήθη ήταν πρωτοφανής. Όλοι οι δρόμοι είχαν έναν προορισμό, όλα τα βλέμματα στράφηκαν μαζί στα ελληνοαλβανικά σύνορα και τις κορφές της Πίνδου. Ο ενθουσιασμός ήταν μεταδοτικός.

Αυτά, βέβαια, γίνονταν τότε. Σήμερα, 75 χρόνια μετά το ιστορικό εκείνο προσκλητήριο, εμείς , τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα του ’40, πιστοί στο ετήσιο ραντεβού μας με την ιστορία, στολίζουμε τα σχολεία μας, βάζουμε τα καλά μας και γιορτάζουμε για να θυμηθούμε. Δύσκολο όμως πράγμα η μνήμη. Πώς να μετρήσεις τον καιρό που περνά; Σε χρόνια, σε μήνες, σε μέρες; Με γέννες, ή μήπως με θανάτους; 

Κι εμείς προσπαθούμε κάθε χρόνο αυτή τη μέρα, με τα φτωχά και χιλιοειπωμένα λόγια μας να μιλήσουμε για τη σημασία αυτής της μεγάλης μέρας της νεότερης ιστορίας μας .Τι να πούμε λοιπόν. Να μιλήσουμε για την ιστορία της 28ης Οκτωβρίου. Να αραδιάσουμε ονόματα, χρονολογίες, Να αναφέρουμε βουνά και πολιτείες ή να ζητήσουμε τη βοήθεια των αριθμών. Τόσοι εμείς, τόσοι οι εχθροί, τόσα τα δικά μας τουφέκια, τόσα τα δικά τους, τα τανκς, τα κανόνια, τα βομβαρδιστικά. Μα το 40 δεν είναι μονάχα αριθμοί. Ίσα ίσα. Αν κάτι εξευτελίστηκε, καταφρονέθηκε και περιγελάστηκε πιο πολύ είναι οι αριθμοί και η λογική τους. Δεν ήταν οι αριθμοί που ξεσήκωσαν το λαό μας. Κάτι άλλο πρέπει να ήταν. Ήταν αυτό που λέμε ψυχή. 

Ο Ελληνικός λαός αντιμετώπισε το Μεγάλο κίνδυνο και τον άνισο αγώνα, χωρίς να σκεφτεί, να ταλαντευτεί. Μόνο είπε: «έτσι πρέπει» και τράβηξε μπρος.

Την πείνα την έθρεφε η πίστη.

Τη δίψα την πότιζε η ελπίδα.

Το κρύο το μέρωνε η λαχτάρα.

Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, στο τελεσίγραφο των Ιταλών αντιτάχθηκε στην πραγματικότητα το «ΟΧΙ» ενός λαού και ας το πρόφεραν τα χείλη ενός ανθρώπου. Γιατί δεν έχει σημασία ο ένας που το είπε, σημασία έχει η άμεση, μαζική και αβίαστη κινητοποίηση των πολλών. Ο Μακρυγιάννης το είπε «εμείς». Τον έναν, τον αφήνουν πίσω όλοι αυτοί οι Έλληνες που έδωσαν σάρκα και οστά στο «Όχι», που έδωσαν από τη δική τους σάρκα και τα δικά τους οστά. 

… άλλος άφησε κει πάνου ένα πόδι, ένα χέρι 

άλλος άφησε ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής του 

καθένας κ’ έναν ή πιότερους νεκρούς … γράφει ο Ρίτσος.

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε για τον αγώνα, την αυτοθυσία και την υπέρβαση των Ελλήνων. 

Ο ηρωικός αγώνας στρατού και λαού στα βουνά της Αλβανίας, η νικηφόρα απόκρουση της Ιταλικής επίθεσης, το διώξιμο των επιδρομέων έξω από τα Ελληνικά εδάφη, η αντίσταση στη Γερμανική εισβολή και η γενναία αντιμετώπιση της γιγαντιαίας χιτλερικής αερομαχίας στη μάχη της Κρήτης, αποτελούν μεγάλους και ιστορικούς εθνικούς τίτλους τιμής και δόξας. Χάρη σ’ αυτόν τον τιτάνιο αγώνα μπόρεσε ο Ελληνικός λαός να διατηρήσει το ψυχικό σθένος του, να αντλήσει καινούργιες δυνάμεις από τη συμφορά της τριπλής κατοχής (γερμανικής, ιταλικής, βουλγαρικής), και να αντιμετωπίσει τους πάνοπλους κατακτητές, ανυπότακτος ως την απελευθέρωση. Έτσι μπόρεσε και αντιστάθηκε σθεναρά στην τρομερή μηχανή των φασιστών. Η Ελλάδα έδειξε ζωτικότητα, αξιοσύνη, αντοχή τέτοια, που έγινε άξια θαυμασμού από τους ισχυρούς της γης. Ήταν βέβαια ο αγώνας αυτός μια πράξη παράλογη στα μάτια των ξένων λαών, που αναμετρούσαν τις δυνάμεις τους. Αλλά ό,τι φαίνεται παράλογο δεν είναι αναγκαστικά και αλόγιστο, αρκεί η λογική να εμπνέεται από υψηλά ιδανικά.

Ας μη σταθούμε μόνο σε πανηγυρισμούς και θριαμβολογίες. Το έπος του ’40 έχει να πει πολλά όχι μόνο σε εμάς τους Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από χρώμα, έθνος, θρησκεία ή φυλή. Ας σκύψουμε για λίγο με περίσκεψη στη θυσία των αγωνιστών του ’40 και ας αντλήσουμε από αυτή οποιοδήποτε προβληματισμό και ερέθισμα είναι χρήσιμο για τη δική μας ζωή.

Σήμερα ζούμε έναν άλλο πόλεμο. Έναν πόλεμο οικονομικό, που δεν είναι ίσως ορατός και δεν έχει τη μορφή του πολέμου που έζησαν οι γενιές του 40. Ίσως γι΄ αυτό και να είναι πιο επικίνδυνος. Η μεγάλη αυτή οικονομική κρίση που συρρικνώνει και την εθνική μας ανεξαρτησία. Παράλληλα ζούμε και μια μεγάλη ηθική κρίση. Ακόμα βρισκόμαστε αντιμέτωποι και με μια έκρυθμη διεθνή κατάσταση, όπου ο φανατισμός, η βία, η καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων συνέχεια διογκώνονται. 

Σήμερα λοιπόν η αντίσταση παίρνει οικουμενικές διαστάσεις. Είναι και πάλι η εποχή του ΟΧΙ, των μεγάλων και γενναίων αρνήσεων, σε ό,τι μας ευτελίζει και απαξιώνει τη ζωή μας, σε ό,τι μας μειώνει και μας κρατά προσγειωμένους στη ρηχή και μίζερη καθημερινότητά μας. Ένα ΟΧΙ σε ό,τι μας διχάζει και μας απομονώνει.

Πρέπει, να πετάξουμε τα βαρίδια του βολέματος, της αδιαφορίας, της απογοήτευσης, της ηττοπάθειας της απραγίας και να αγωνιστούμε για ανθρώπινες σχέσεις, για καλύτερες συνθήκες ζωής, για δικαιοσύνη, για ανεξαρτησία, για πνευματική καλλιέργεια, για τη διατήρηση και προώθηση της ειρήνης στον κόσμο.

Ο λαός μας οφείλει αυτές τις δύσκολες στιγμές να είναι ενωμένος και συσπειρωμένος.

Κλείνοντας ας θυμηθούμε λίγους στίχους, πάντα επίκαιρους του μεγάλου μας ποιητή Τάσου Λειβαδίτη.

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλη σου θα ματώσουν από τις φωνές μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε!

Μια στιγμή αν ξεχαστείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτες από τις φωτιές!

Δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι!!!''

Δρόμοι Πολυάχτιδου Φωτός-Αυλώνας Αττικής-13/9/2015