ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ 2014

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ!!!

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ-19/12/2014

Η υπεύθυνη της Λέσχης Ανάγνωσης του Συλλόγου μας κυρία Αμαλία Νάνου, ενημερώνει και καλεί τους φίλους και τα μέλη της Λέσχης στην προσεχή ανάγνωση που θα γίνει στις 19 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 6 το απόγευμα στο Δημοτικό Κατάστημα Αυλώνα.

Θα αναγνωστεί το βιβλίο ΣΑΝΣΕΤ ΠΑΡΚ του Αμερικανού συγγραφέα Paul Auster σε μετάφραση Σπύρου Γιανναρά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Πολ Μπέντζαμιν Όστερ (Paul Benjamin Auster) είναι Αμερικανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1947 στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ. Είναι επίσης ποιητής, αρθρογράφος, έχει διατελέσσει μεταφραστής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.

Μετά το τέλος των σπουδών του, και αφού μπάρκαρε για κάποιο χρονικό διάστημα με ένα δεξαμενόπλοιο, πήγε στη Γαλλία, όπου αφοσιώθηκε στη μελέτη σύγχρονων Γάλλων ποιητών. Όλο αυτό το διάστημα έγραφε κυρίως ποιήματα, που όμως δεν κατάφερε να δημοσιεύσει. Το 1974 επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και πιάνει δουλειά σ' έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο, ως υπεύθυνος των μεταφράσεων από τα γαλλικά. Αυτή την εποχή δημοσιεύει ορισμένα από τα ποιήματά του και μεταφράσεις Γάλλων συγγραφέων, όπως των Στεφάν Μαλαρμέ και Τζόζεφ Ζουμπέρ.

Tο πρώτο του πεζογραφικό βιβλίο δημοσιεύεται το 1979 (είχαν προηγηθεί κάποιες ποιητικές συλλογές που όμως πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες). Έχει τίτλο Η επινόηση της μοναξιάς και είναι γραμμένο σε πρόζα. Σημειώνει αξιόλογη επιτυχία και τ' όνομά του αρχίζει να γίνεται γνωστό. 

Ακολουθούν τα βιβλία Φαντάσματα και Κλειδωμένο Δωμάτιο, που μαζί με τη Γυάλινη Πόλη συνθέτουν την Τριλογία της Νέας Υόρκης, και η επιτυχία τους ξεπερνά κάθε προσδοκία.

Οι ιστορίες του φαίνονται ιστορίες μυστηρίου, αλλά δεν είναι απλές, αστυνομικές ιστορίες. Ο Όστερ χρησιμοποιεί την αστυνομική ιστορία για να αναζητήσει υπαρξιακά θέματα και ερωτήσεις γύρω από την ταυτότητα, δημιουργώντας έτσι το δικό του μεταμοντέρνο στιλ γραφής. Η αναζήτηση της ταυτότητας απασχολεί τον Όστερ στα περισσότερα μυθιστορήματά του. 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το Σάνσετ Παρκ αφηγείται τις ελπίδες και τους φόβους μιας ομάδας αξέχαστων ηρώων στη διάρκεια της αμερικάνικης οικονομικής κατάρρευσης του 2008. Τέσσερις απένταροι εικοσάρηδες κάνουν κατάληψη σ' ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Σάνσετ Παρκ, μια άγρια γειτονιά του Μπρούκλιν. Ο Μπινγκ Νέιθαν, ο επικεφαλής της ομάδας, είναι ένας πελώριος τύπος, που παίζει ντραμς και περνά τη μέρα του στο Νοσοκομείο Σπασμένων Αντικειμένων  επιδιορθώνοντας κειμήλια που κατασκευάστηκαν όταν οι παππούδες του ήταν παιδιά. Η Έλεν είναι μια μελαγχολική καλλιτέχνιδα που καταλαμβάνεται από ερωτικά οράματα. Η Άλις μια φοιτήτρια που προσπαθεί να ολοκληρώσει τη διατριβή της και ο Μάιλς ένας φυγάς. Καταρρακωμένος από τις ενοχές του για τον θάνατο του ετεροθαλούς αδελφού του, ο Μάιλς έχει διακόψει κάθε επικοινωνία τόσο με τον πατέρα του και τη μητριά του όσο και με τη μητέρα του. Για ένα διάστημα είχε καταφύγει στη Φλόριντα, όπου εργαζόταν σε συνεργείο καθαρισμού κατασχεμένων σπιτιών από τη σαβούρα που άφηναν πίσω τους οι ιδιοκτήτες τους μες στην απόγνωση και την οργή τους. Ο Μάιλς επιστρέφει στη Νέα Υόρκη όταν η ερωτική του σχέση με μια κουβανοαμερικάνα πιτσιρίκα μπαίνει σε επικίνδυνη τροχιά. Η μετακόμιση αυτή θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για τον ίδιο όσο και για τους συγκατοίκους του...

Το Σάνσετ Παρκ διαδραματίζεται στις ΗΠΑ της οικονομικής κρίσης, της χρεοκοπίας των νοικοκυριών και των κατασχέσεων σπιτιών. Μια ιστορία για το πώς μπορεί κανείς να επιστρέψει σε έναν κόσμο που έχει αφήσει οριστικά πίσω του και πώς γίνεται να ξανασμίξει με τους ανθρώπους βγαίνοντας από την εξορία και την απομόνωση τις οποίες είχε ο ίδιος επιλέξει. Ο Auster αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ευφυής στιλίστας του λόγου, γράφοντας ένα έξοχο, διαχυτικό και παθιασμένο μυθιστόρημα, με σχολαστικά δουλεμένη δομή, για τη σύγχρονη Αμερική και τα φαντάσματά της.

Όπως συμβαίνει συνήθως με το μαγικό και αιφνιδιαστικό οστερικό στιλ γραφής, κάθε στοιχείο του μυθιστορήματος είναι ποτισμένο με υπαινιγμούς, η ιστορία του κάθε ήρωα φωτίζει τις τραγικές μας αδυναμίες και τη βαθύτατη ανάγκη μας για επαφή, σύνδεση και ομορφιά. Σε μια εποχή αποκαρδιωτικής κρίσης και ραγδαίων αλλαγών, ο Auster μάς θυμίζει τι έχει πραγματικά αξία: η αγάπη, η τέχνη και το θαυμαστό παράδοξο της ζωής.

EΚΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΤΟΝ ΑΥΛΩΝΑ

Οι μαθητές και οι κηδεμόνες της περίφημης Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης βρέθηκαν στις 23/11/2014 στον Αυλώνα. 

Η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης ήταν ένα λαμπρό μορφωτικό ίδρυμα της ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης που ξεκίνησε την λειτουργία του το 1717 ενώ το 1810 δίδαξε σε αυτήν και ο μεγάλος Δάσκαλος του Γένους Θεόφιλος Καΐρης, φιλοσοφία και μαθηματικά. Το 1922 η μεγάλη πυρκαγιά αποτέφρωσε το κτίριο της Ευαγγελικής Σχολής. Όμως η ιδέα της δεν έπαψε να ζει στις ψυχές των Σμυρνιωτών.  Έτσι το 1934 ιδρύθηκε στη Νέα Σμύρνη στην Αθήνα πλήρες  Γυμνάσιο και τα εγκαίνια έγιναν το 1935 με μεγάλη επισημότητα. Τα εγκαίνια αυτά αποτέλεσαν την επανίδρυσης της Ευαγγελικής που συνεχίζει το έργο της, δρώντας και προσφέροντας στην κοινωνία της Νέας Σμύρνης και της Ελλάδας. Με τη μεταρρύθμιση του 1976-77 το σχολείο χωρίστηκε σε δύο βαθμίδες τριετούς φοίτησης, το Γυμνάσιο και το Λύκειο ενώ το 2011 αναγνωρίστηκε κατόπιν αξιολόγησης ως Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο όπως και λειτουργεί μέχρι σήμερα. 

Οι μαθητές της Σχολής και οι κηδεμόνες τους ήλθαν πριν λίγο καιρό σε επαφή με το μέλος του Συλλόγου μας Αγγελική Στέρπη και θέλησαν να επισκεφθούν τον Άγιο Νικόλαο εξ Ιωαννίνων στην Πάρνηθα και το Μουσείο Ζυγομαλά ζητώντας γι αυτό την βοήθεια του Συλλόγου μας. Τους μαθητές της Σχολής και τους κηδεμόνες τους οδήγησαν στον Άγιο Νικόλαο τα μέλη του Συλλόγου μας Αγγελική Στέρπη, Χριστίνα Ογλάνη και Αγλαϊα Τσαρούχα. Η πεζοπορεία άρχισε από την Κεντρική Πλατεία (Ζυγομαλά) προς τον Άγιο Νικόλαο στην Πάρνηθα. Παρότι ο καιρός ήταν βροχερός οι πεζοπόροι δεν υπολόγισαν ούτε την απόσταση ούτε τις δυσκολίες της διαδρομής και επισκέφθηκαν την περιοχή και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου αντικρύζοντας ένα τοπίο αλπικό τυλιγμένο στην ομίχλη και την υγρασία της ημέρας που τους αποζημίωσε πραγματικά.

Αργά το μεσημέρι οι πεζοπόροι γύρισαν στον Αυλώνα, κατέβηκαν από τα σκαλιά της πλατείας, είδαν και θαύμασαν την εκκλησία των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέου και κατέλυσαν σε ταβέρνα του χωριού για το μεσημεριανό φαγητό τους.

Το απόγευμα επισκέφθηκαν το Μουσείο Ζυγομαλά όπου η ακούραστη Διευθύντριά του Έφη Κρέμου και μέλη του Συλλόγου μας περίμεναν τους 50 περίπου μαθητές και γονείς τους για να τους ξεναγήσουν στους χώρους του Μουσείου. Οι μαθητές ενθουσιάστηκαν με την παιδική φουστανέλλα του Ανδρέα Ζυγομαλά που φυλάσσεται ακέραιη από το 1895 μέχρι σήμερα μαζί με τα υπόλοιπα εκθέματα του Μουσείου, ακούγοντας από την Διευθύντρια του Μουσείου τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες της οικογένειας Ζυγομαλά που τα κειμήλια του Μουσείου τεκμηριώνουν.  Στους μαθητές δόθηκε αναμνηστική αφίσα του Μουσείου για να την αναρτήσουν στη Σχολή τους στη Νέα Σμύρνη. Αναχώρησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις και αρκετοί από αυτούς δεν παρέλειψαν να γράψουν στο βιβλίο επισκεπτών του Μουσείου ότι η επίσκεψη τους μετέφερε σε μιά άλλη εποχή.

Ασφαλώς σε μιά εποχή με ιδανικά τα οποία έχει ανάγκη η σημερινή Ελλάδα.

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 7/11/2014

Η Υπεύθυνη της Λέσχης Ανάγνωσης κα Αμαλία Νάνου ενημερώνει τα μέλη και τους φίλους της Λέσχης ότι η επόμενη ανάγνωση θα γίνει την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014 και ώρα 6 το απόγευμα στο Δημοτικό Κατάστημα Αυλώνα. Θα αναγνωστεί το βιβλίο της συγγραφέως Αθηνάς Κακούρη "Πασαδόροι και Βαστάζοι'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Καλούνται τα μέλη και οι φίλοι της Λέσχης στην ανάγνωση του βιβλίου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Μια παρέα ανθρώπων ζεί ξανά το κλίμα της παλιάς γειτονιάς. Χωρίς ρεύμα λόγω απεργίας, οι «γείτονες» χάνουν όλες τις ανέσεις που χαρακτηρίζουν μία σύγχρονη κοινωνία. Με άλλα λόγια, ψυγείο, τηλεόραση, ίντερνετ, φαϊ, γιόκ. Ετσι χωρίς να το θέλουν επιστρέφουν σε μια εποχή αλλιώτικη, διαφορετική μα γεμάτη μυρωδιές. Ζουν όλοι τους μία ατμόσφαιρα ολότελα ρομαντική. Μια ατμόσφαιρα που είτε το θέλουν είτε όχι τους φέρνει πιο κοντά, σε κάποιες περιπτώσεις πολύ πιο κοντά. Με τα προσωπεία να πέφτουν.

Ένα δαχτυλίδι εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ναι πως, εμένα μου λες, μουρντάρικο το χέρι του λεγάμενου, ένα ζευγάρι παπουτσιών φέρνει τα πάνω κάτω στην βαρετή και άκρως προβλέψιμη καθημερινότητα ενός ζευγαριού όπου όλοι και όλα έχουν συγκεκριμένους ρόλους, μία γυναίκα διχοτομείται μεταξύ του ενός εαυτού της και του άλλου, αυτού που πραγματικά θα ήθελε να της είχε προκύψει, ένας αστροφυσικός, ο Θεός να τον κάνει, ζεί την απόλυτη παράνοια μέσα στο ίδιο του το σπίτι, σε μια ιστορία γεμάτη ευτράπελα, με τα γέλια από τους μοναδικούς διαλόγους  που ακολουθούν, να πέφτουν μέχρι δακρύων. Αυτά και άλλα πολλά τραγικά και μη, συμβαίνουν στη μία και μοναδική αυλή της γειτονιάς, αυτή με τον ξυλόφουρνο, συνεπώς υπάρχει φαϊ άρα και κρασί. Οι γλώσσες χαλαρώνουν σε βαθμό που λύνονται και τα όσα προκύπτουν… υπό το φως των φεγγαριών.

Μια σειρά από σύγχρονα παραμύθια, τα μοιράζονται μαζί μας ένα προς ένα, οι ετερόκλητοι  καλεσμένοι της εν λόγω αυλής. Και όπως πολύ σωστά μας τονίζει η καταπληκτική πένα της Αθηνάς Κακούρη, της βγάζω το καπέλο για το υπέροχο «Πριμαρόλια», όταν το ρεύμα επιστρέψει, τίποτα μα τίποτα δεν θα είναι όπως πριν..

Η αποξένωση των παρευρισκομένων θα έχει παρέλθει οριστικά και στη θέση της θα κυριαρχεί η έννοια της γειτονιάς με τις αυλές πλέον ορθάνοιχτες. Όλοι θα γνωρίζονται με όλους. Και από την καλή και από την... ανάποδη. Πρόσωπα γεμάτα φως. Καθάρια.

Έντεκα ιστορίες με εξαιρετική αφήγηση. Ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, μία συλλογή διηγημάτων στην οποία τηρήθηκαν οι ορθογραφικές επιλογές της συγγραφέως, ναι! πολυτονικό – άκρως  νοσταλγικό, που δημοσιεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια στα διάφορα έντυπα που αρθρογραφούσε η «Κυρία» Αθηνά Κακούρη και η οποία όπως ορθότατα σημειώνει, η μεγάλη της ηλικία την βοηθά να μας ξεναγεί στο παρελθόν του τόπου μας.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Η Αθηνά Κακούρη γεννήθηκε το 1928 στην Πάτρα και δημοσίευσε τα πρώτα της χρονογραφήματα και ταξιδιωτικές εντυπώσεις στην τότε μεγαλύτερη εφημερίδα, τον Νεολόγο των Πατρών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Γιώργος και η Λένα Σαββίδη, που διηύθυναν το περιοδικό Ταχυδρόμος, άρχισαν να δημοσιεύουν ταχτικά αστυνομικά της διηγήματα, με εικονογράφηση του Μποστ, τα οποία τελικά εξέδωσαν και σε βιβλίο (Αλάτι στα φυστίκια). Της ανέθεταν επίσης και μεγάλα ρεπορτάζ, τέλος δε έγινε συντάκτρια του περιοδικού. Την ίδια εποχή έγραψε μια ραδιοφωνική σειρά, μετέφρασε για μεγάλους εκδοτικούς οίκους λογοτεχνία και Ιστορία, και συνεργάστηκε με διάφορα άλλα έντυπα.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Άλκης Αγγέλου την προέτρεψε να γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα τοποθετημένο στην εποχή του Διαφωτισμού. Η προπαρασκευαστική μελέτη για τα έργα Της τύχης το μαχαίρι και Η σπορά του ανέμου απαίτησε περίπου μια δεκαετία. Ακολούθησαν όμως με ταχύτερο ρυθμό τα μυθιστορήματα Με τα φτερά του Μαρίκα (ένας αεροπορικός άθλος στην εποχή του Διχασμού), Πριμαρόλια (η Πάτρα της σταφίδας· ακμή και κρίση), Ο χαρταετός (το Λαύριον και ο δήθεν μυθικός του πλούτος, μια χρηματιστηριακή τρέλα), Θέκλη (κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις των πολέμων 1912 και 1913). Άλλα έργα της: Κυνηγός φαντασμάτων, Με τα χέρια σταυρωμένα, Πασαδόροι και βαστάζοι. Συμμετείχε στους συλλογικούς τόμους: Ελληνικά Εγκλήματα και Ελληνικά Εγκλήματα 2, 3, 4. Είναι ιδρυτικό μέλος της ΕΛΣΑΛ και επίτιμος πρόεδρός της.

Η Αθηνά Κακούρη λέει ότι η μεγάλη της ηλικία την βοηθά για να μας ξεναγεί στο παρελθόν του τόπου μας.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΖΥΓΟΜΑΛΑ

Η Προϊσταμένη του Τμήματος Μουσείων Νεωτέρου Πολιτισμού κα Βίλλυ Φωτοπούλου και ο κος Νίκος Σπανάκης συντηρητής του Υπουργείου Πολιτισμού, υπό την εποπτεία του οποίου ανήκει το Μουσείο Ζυγομαλά, επισκέφθηκαν θεσμικά στις 14 Οκτωβρίου 2014 τους χώρους του Μουσείου. Εξέτασαν και έλεγξαν ενδελεχώς όλους τους χώρους του Μουσείου εσωτερικά και εξωτερικά. Ενέκριναν και εξήραν την επανατοποθέτηση των κειμηλίων σε βιτρίνες εντός του εκθεσιακού χώρου. Σχολίασαν θετικά την ποικιλλότητα όσων εκτίθενται. Έδωσαν οδηγίες για τη διατήρηση αυτών στην καλή κατάσταση στην οποία αυτά έχουν περιέλθει με τη φροντίδα της Διευθύντριας του Μουσείου κυρίας Εφης Κρέμου και της Ομάδας Διάσωσης του Μουσείου Ζυγομαλά την οποία έχει συστήσει ο Σύλλογός μας. Πρότειναν λύσεις και δράσεις για την περαιτέρω ανάπτυξη του Μουσείου και την εξεύρεση λειτουργικών πόρων. Εντυπωσιάστηκαν από τον πλούτο των ποικίλλων εκθεμάτων του Μουσείου και ιδίως όσων επανεκτέθησαν στους Μουσειακούς χώρους. Υποσχέθηκαν την αμέριστη συμπαράσταση και αρωγή του Υπουργείου Πολιτισμού στις δράσεις που έγιναν, γίνονται και θα γίνουν υπέρ του Μουσείου. Φεύγοντας έγραψαν στο βιβλίο επισκεπτών του Μουσείου ένα ενθαρρυντικό σημείωμα που επιβραβεύει τους κόπους και τις προσπάθειες των τριών τελευταίων ετών που έγιναν για τη διάσωση και ανάδειξη του Μουσείου. Επιβράβευση πολύτιμη απέναντι στις κάθε είδους αντιξοότητες και εμπόδια που προβάλλουν πάντοτε όσοι αδιαφορούν για την πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου. Το Υπουργείο Πολιτισμού επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο ότι "το Μουσείο Ζυγομαλά...μας αφορά!"

Νέος και ελπιδοφόρος άνεμος πνέει στο Μουσείο Ζυγομαλά! 

Αριστερά ο κύριος Σπανάκης, στο κέντρο η κυρία Φωτοπούλου, 

δεξιά η κυρία Κρέμου στην είσοδο του Μουσείου

μπροστά στις διάσημες κούκλες μινιατούρες του Όθωνα και της Αμαλίας 

και την παιδική φορεσιά του Ανδρέα Ζυγομαλά

 στη Ρωμαϊκή Αυλή του Μουσείου

 στην νέα εγκατάσταση του λέβητα θέρμανσης 

εκτός του Μουσειακού χώρου

στην μόλις αποκαταστημένη τραπεζαρία της Οικίας Ζυγομαλά

 ιδιόχειρες επιστολές της Λουκίας Ζυγομαλά στα Γαλλικά

 το πρωτότυπο σχέδιο του σιδηροδρόμου και η χάραξή του από τον Αυλώνα, έτους 1890 περίπου!

ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΖΥΓΟΜΑΛΑ-13/10/2014

Στις 13 Οκτωβρίου 2014 η τραπεζαρία της Οικίας Ζυγομαλά, η οποία είχε μετατραπεί σε αποθήκη και λεβητοστάσιο καλοριφέρ(!) κατά την ''ανακαίνιση'' του Μουσείου το 1990, αποκαταστάθηκε στην πρώτη της μορφή και χρήση, την οποία είχε προβλέψει και προορίσει με την διαθήκη της  η δωρήτρια όπως παραμείνει αναλλοίωτη μαζί με τα υπόλοιπα τμήματα του Μουσείου-Ιδρύματός της.

Εδώ και 3 χρόνια η Ομάδα Διάσωσης του Μουσείου Ζυγομαλά με επικεφαλής την Διευθύντριά του κυρία Έφη Κρέμου, εργάστηκε εθελοντικά για να αποκαταστήσει τον χώρο αλλά και να προστατεύσει τα εκατοντάδες εκθέματα και κειμήλια του Μουσείου που είχαν απορριφθεί εκεί μετατρέποντάς τον σε αποθήκη και σε συγκατοίκηση με το λεβητοστάσιο του καλοριφέρ που είχε εγκατασταθεί εντός του Μουσείου!!!

Τα περισσότερα εκθέματα από αυτά που ευρίσκονταν εντός της αποθήκης (κατά 50% κειμήλια του Ανδρέα Ζυγομαλά) επανεκτέθηκαν μέσα στους χώρους του Μουσείου, όπου ανέκαθεν ευρίσκονταν, υπενθυμίζοντας ξανά τη μνήμη του μονάκριβου παιδιού της Λουκίας Ζυγομαλά, ο πρόωρος χαμός του οποίου ήταν η αφορμή για την πολυσχιδή μετέπειτα δράση της μητέρας του και τις ευεργεσίες που αυτή προσέφερε στον Αυλώνα.

Η Λουκία Ζυγομαλά με την έκθεση των κειμηλίων του παιδιού της ήθελε να τονίσει και αυτή την πτυχή της δράσης της, η οποία ξεκίνησε με ένα προσωπικό δράμα και μετουσιώθηκε σε ανιδιοτελή προσφορά προς τους συνανθρώπους της.

Η διάταξη των εκθεμάτων τα οποία η Λουκία Ζυγομαλά είχε απαγορεύσει ρητά με τη διαθήκη της να μετακινηθούν από τη θέση τους, δήλωνε στον επισκέπτη του Μουσείου και την πορεία της λαμπρής αυτής οικογένειας μέσα στο χρόνο, παράδειγμα προς μίμησιν στους επισκέπτες αλλά και στους εκάστοτε μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Αυλώνα, στο οποίο δωρήθηκε το Ίδρυμα.

Έχοντας όλα αυτά υπόψιν η Διευθύντρια του Μουσείου, ευθύς ως ανέλαβε τα καθήκοντά της το Νοέμβριο 2011, κινήθηκε προς αποκατάσταση της διαθήκης της δωρήτριας, της σημειολογίας της έκθεσης και της ιστορικότητας του χώρου.

Αρωγός σε όλη αυτή την προσπάθεια στάθηκε καταστατικά ο Σύλλογός μας με την Ομάδα Διάσωσης του Μουσείου Ζυγομαλά που συνέστησε, δαπανώντας χρήματα και προσωπική εργασία των μελών του.

Στις 13 Οκτωβρίου 2014 αφού ο καυστήρας θέρμανσης με την εργασία του κυρίου Σπύρου Καλέμη είχε απομακρυνθεί και αφού τα εκθέματα της τέως αποθήκης είχαν επανατοποθετηθεί στο Μουσείο, αποκαταστάθηκε και ο χώρος της τραπεζαρίας της Οικίας Ζυγομαλά.

Στα έπιπλα της τραπεζαρίας αυτής η οποία είχε μεταφερθεί στον Αυλώνα από το αρχοντικό της οικογένειας Ζυγομαλά στην Αθήνα, είχαν συνεστιάσει μεγάλες προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος κλπ.

Ας ξεχάσουμε το στενάχωρο παρελθόν που ταλαιπώρησε το Μουσείο Ζυγομαλά και ας χαρούμε την αποκατάσταση ενός ακόμη Μουσειακού χώρου που είναι πιά προσιτός και πάλι στο κοινό όπως την εποχή της δημιουργίας του Μουσείου.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι εύγλωττες.

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ-10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

Η Υπεύθυνη της Λέσχης Ανάγνωσης του Συλλόγου μας κυρία Αμαλία Νάνου, ενημερώνει τα μέλη και τους φίλους της Λέσχης ότι η πρώτη συνάντηση της Λέσχης για την ακαδημαϊκή χρονιά 2014-2015 θα γίνει την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 6 το απόγευμα στο Δημοτικό Κατάστημα Αυλώνα όπου θα αναγνωσθεί το μυθιστόρημα του Μανώλη Καραγάτση ''Η Μεγάλη Χίμαιρα''. Οι φίλοι και τα μέλη της Λέσχης καλούνται να συμμετέχουν στην ανάγνωση του βιβλίου την παραπάνω ημέρα και ώρα. 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Στις 14 Σεπτέμβρη, το 1960, έφυγε από τη ζωή ο Δημήτριος Ροδόπουλος που έμελλε να γίνει γίνει ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της «Γενιάς του ‘30» με το όνομα Μ. Καραγάτσης.

Εραστής της λογοτεχνίας, συνήθιζε να περνάει τα εφηβικά καλοκαίρια του στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι (το δέντρο πτελέα) που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού, διαβάζοντας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Κάπως έτσι ο Δημήτρης Ροδόπουλος έγινε ο πασίγνωστος πεζογράφος Μ. Καραγάτσης. Το «Μ.» του ψευδωνύμου του προήλθε πιθανότατα από το ρώσικο όνομα «Μίτια» (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης) , με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, εξ αιτίας της μεγάλης του αγάπης στη ρωσική λογοτεχνία.

Ο Καραγάτσης Αυτοβιογραφείται

Γεννήθηκα στην Αθήνα σε ένα από τα τέσσερα γωνιακά σπίτια των οδών Ακαδημίας και Θεμιστικλέους. Δεν σας λέω όμως σε ποιό. Και το κάνω επίτηδες αυτό, για να μπλέξω άγρια-σε αυτό το αθηναϊκό σταυροδρόμι- τους διαφόρους «αρμοδίους», όταν έρθει η στιγμή να εντοιχισθεί η αναμνηστική πλάκα. Εγώ βέβαια θα τα έχω τινάξει προ πολλού, και θα σπάω κέφι καλά στον ουρανό, με τη μεταθανάτια φάρσα μου. Θα έχω παρέα το Σολωμό, που θα μου λέει κουνώντας το κεφάλι: «Τράβα και σύ Καραγάτση,όσα τράβηξα εγώ από τον Καιροφύλλα, τον Αποστολάκη και το Σπαταλά». 

Όπως βλέπετε το κυριότερο γνώρισμά μου είναι η μετριοφροσύνη. Διδάχτηκα τα πρώτα γράμματα στο Αρσάκειο της Λάρισας (όταν συλλογιέμαι πώς, υπήρξα και Αρσακειάδα!) και αντί να ερωτευτώ τις συμμαθητριές μου, αγάπησα παράφορα τη δασκάλα μου. Γεγονός που μαρτυράει τη σκοτεινή ερωτική ιδοσυγκρασία μου. Έκανα ό,τι μπορούσα για να μην προβιβαστώ, να μείνω στην ίδια τάξη, κοντά στην "γυναίκα των ονείρων μου". Το υπέροχο λογοτεχνικό μου ταλέντο φανερώθηκε στο Γυμνάσιο, όταν έγραφα εκθέσεις αριστουργηματικές. Οι καθηγητές μου δεν πρόφταιναν να μου βάζουν δεκάρια. Ένας μονάχα- ένας ξερακιανός και καταχθόνιος- έβρισκε τα κείμενά μου απαίσια και τα μηδένιζε αράδα. Δεν μπορούσα να καταλάβω...αργότερα όμως κατάλαβα. Ο καθηγητής ήταν λογοτέχνης. Εννοείται πώς τον εκδικήθηκα σκληρά... Ήμουν νεαρότατο μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών όταν ο κ.Καθηγητής -γέρος πια- ζήτησε την ψήφο μου για να μπει και αυτός στο επίσημο αυτό Πρυτανείο της ελληνικής διάνθησης. Του την αρνήθηκα. Αποτέλεσμα: Αυτός είναι και εγώ δεν είμαι πια μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών... 

Κάποτε σπούδαζα νομικά. Είχα συμφοιτητές τους κ.Πέτρον Χάρην, Άγγελο Τερζάκην, Γιώργο Θεοτοκάν, Πετσάλην και Οδυσσέα Ελύτην, τα εξαιρετικά αυτά νομικά πνεύματα που τόσο διέπρεψαν στη δικανική σταδιοδρομία τους- όπως και εγώ εξάλλου. Ο ισχυρισμός του κ. Κλ. Παράσχου ότι υπήρξε συμφοιτητής μου είναι ανακριβέστατος. Όταν ο νεαρότατος κ. Παράσχος γράφτηκε πρωτοετής στη νομική, εγώ ήμουν κιόλας δικηγόρος παρ'Αρείω Πάγω. Έφηβος ήμουν όταν έγραψα τα πρώτα μου και τελευταία ποιήματα. Δεν τα δημοσίευσα ποτέ. Αργότερα τορριξα στην πεζογραφία, ένας Θεός ξέρει το γιατί... 

Έγραψα πολλά και διάφορα, διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, έργα υψηλού ηθικοπλαστικού περιεχομένου, πολύ κατάλληλα για παρθεναγωγεία και βιβλιοθήκες οικογενειών με αυστηρά αστικά ήθη. Οι ήρωες μου- Λιάπκιν, Μαρίνα Ρεϊζη και ιδίως Γιούγκερμαν- είναι άνθρωποι αγνοί, αθώοι, ιδεολόγοι και στέκουν ψηλότερα από τις αθλιότητες του χαμερπούς υλισμού. Απορώ πως το εκπαιδευτικό συμβούλιο δεν εισήγαγε ακόμα τα βιβλία μου για αναγνωστικά στα σχολεία του κράτους, εξίσταμαι πώς η Ακαδημία δεν μου έδωσε ακόμα το βραβείο Αρετής, πώς δεν με εκάλεσε ακόμα να παρακαθήσω στους ενάρετους κόλπους της κοντά στον κ.Σπύρο Μελά. 

Δεν επείραξα ποτέ συνάδελφο και είμαι συμπαθέστατος στους λογοτεχνικούς κύκλους. Αυτό θα αποδειχθεί στην κηδεία μου όπου θα έρθει κόσμος και κοσμάκης να πεισθεί ίδιοις όμμασι ότι πέθανα, ότι θάφτηκα, ότι πήγα στο διάολο. Και θα φύγει από το νεκροταφείο ο κόσμος και ο κοσμάκης βγάζοντας στεναγμούς ανακούφισης. Είμαι βέβαιος πώς ο Θεός θα με κατατάξει μεταξύ των αγίων στον Παράδεισο. 

ΑΜΗΝ 

Μ. Καραγάτσης

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

"Η μεγάλη χίμαιρα" είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με ένα γυναικείο χαρακτήρα και τον αναλύει συστηματικά. Η ιστορία της Μαρίνας, μιας νεαρής Γαλλίδας που ερωτεύεται, παντρεύεται και ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρα, στο πατρικό του σπίτι της Επισκοπής. Εκεί ζει, κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους. Όταν έρχεται η οικονομική καταστροφή που είναι συνδεδεμένη με την ψυχική φθορά της ηρωίδας, τότε όλα μπαίνουν στο φαύλο κύκλο του έρωτα και του θανάτου.